“Δίπλα στα μάτια τους έχουν ένα δεντράκι καλοσύνη, ανάμεσα στα φρύδια τους ένα γεράκι δύναμη κι ένα μουλάρι απο θυμό μες στην καρδιά τους, που δεν σηκώνει τ’ άδικο”.
Μιά ποιητική καντάτα για ένα φρικτό κολαστήριο, εκεί στη Μακρόνησο. Για τους “γερόντους” που δεν σηκώναν το άδικο. Εκεί στη Μακρόνησο αγνάντια στη θάλασσα. Για έναν μεγάλο ποιητή της Ρωμιοσύνης, που δεν υπέκυψε, δεν φοβήθηκε ποτέ τα δύσβατα μονοπάτια του δίκιου και της ανθρωπιάς.
Σπάνιο τηλεοπτικό ντοκουμέντο όπου εμφανίζονται ο Γιάννης Ρίτσος και ο Μίκης Θεοδωράκης στο στούντιο της ΕΡΤ και μιλούν στον Σπύρο Κατσίμη για τη μεταξύ τους συνεργασία και για τις συνθήκες στις οποίες γράφτηκε και μελοποιήθηκε η ποιητική σύνθεση «Επιτάφιος». Έτος παραγωγής: 1987. Σκηνοθεσία: Μιχάλης Μούζας. Επιμέλεια παραγωγής: Σπύρος Κατσίμης
Η Σίσσυ Παπαθανασίου συναντά τον Ένκε Φεζολλάρι και μας παρουσιάζουν τον Φιλοκτήτη του Γιάννη Ρίτσου στο Θέατρο Noūs- Creative space για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων κάθε Κυριακή στις 18:00 απο τις 5 Οκτωβρίου.
Για πληροφορίες πατήστε εδώ.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΑΜΑΝΑΤΙΔΗΣ ΟΑΜ
Στην εισαγωγή του βιβλίου του ο Χ. Φίφης αναφέρει πως ο Γιάννης Ρίτσος (Μονεμβασιά 1909 – Αθήνα 1990) είναι ένας από τους πολυγραφότατους Έλληνες ποιητές. Στις 6.000 περίπου σελίδες του ποιητικού του έργου χρησιμοποίησε τη λυρική, την επική και τη δραματική τεχνική, στο πρώτο, στο δεύτερο και στο τρίτο πρόσωπο, και τον δραματικό μονόλογο σε ποιήματα όπως ο “Επιτάφιος”, ο “Αποχαιρετισμός” ή η “Σονάτα του Σεληνόφωτος” και στα άλλα ποιήματα της “Τέταρτης Διάστασης”, τη διαλογικότητα των επικών σκηνών, όπως και στα ποιήματα “Γειτονιές του Κόσμου”, ή τη διαλογικότητα των χορικών, όπως στα ποιήματα “Οι Γερόντισσες”, η “Θάλασσα”, το “Χορικό των Σφουγγαράδων” ή “Ο Αφανισμός της Μήλου”.
(…) Ο Γιάννης Ρίτσος είναι ο αριστοτέχνης του μακρού, και του σύντομου, επιγραμματικού ποιήματος. Μέσα από το ογκώδες έργο του προβάλλουν διαρκώς τα ζωτικά ερωτήματα της ποίησης, του τοπίου, της παράδοσης, της ιδεολογίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ύπαρξης του ανθρώπου, του νοήματος της ζωής, της φθοράς και του θανάτου.
Πηγή: Το βιβλίο του Χρήστου Φίφη για την ποίηση του Γιάννη Ρίτσου – Neos Kosmos
Στην ποίηση του Γιάννη Ρίτσου η εκμετάλλευση του αρχαίου μύθου ανοίγει ποικίλες προοπτικές και ικανοποιεί ανάγκες και αναζητήσεις του ποιητή. Ο μύθος προσφέρει στον Ρίτσο την απεριόριστη δυνατότητα της ελεύθερης έκφρασης των συναισθημάτων, των μύχιων σκέψεών του, καθώς και των προβληματισμών του για την ιστορική πραγματικότητα. Συνάμα ο ποιητής βρίσκει διέξοδο στα προσωπικά, οικογενειακά αδιέξοδα, στις τραγικές στιγμές της καθημερινότητάς του. Ατομική και συλλογική μνήμη ορίζουν την οικειοποίηση του αρχαίου μύθου από τον Ρίτσο, ο οποίος στέκεται κριτικά απέναντι στη θεσμική μνήμη και στις επιταγές της. Ο οίκος των Ατρειδών γίνεται το κατάλληλο όχημα για μια διαρκή ανακύκληση των συναισθημάτων του ποιητή, μιας και τα φαντάσματα της παιδικής ηλικίας ή της ιστορίας ποτέ δεν τον εγκαταλείπουν. Πόλεμοι, θυσίες, θάνατοι, πάθη, αρρώστιες, βάσανα και πάλι βάσανα, αλλά και φως, ένα φως ανεξήγητο, έντονο, διακρίνουν τη μυθική ζωή των Ατρειδών και των Ρίτσων, που συναντιούνται «εκεί που σμίγουν η μέρα και η νύχτα…»
